Nikola Živanov 1934–2018

Тато мој, уште еднаш ти лисна оревот, уште еднаш пурпурниот јоргован ти процвета во дворот, но нема кој да ја отвори капијата, извади ја клупата. Сега се отворија некои нови рани, штом си оставил нешто напишано што започнало нови болки. Сега срцето ми се распарчи, а вие не сте таму да ги соберете барем делумно. Те молам спој го моето срце за да објасниш и кажи ми сè. Не боли што те нема, болат солзи, болат нејасни ситуации, ми недостигаат муабети, ми недостасуваат убави приказни за нашата Борча. Пак на твојот именден свиреше хармоника во Борча, но не од твоите раце. Така оди песната,.очите се огледало на душата, зашто душата се крие во очите'...И моите очи гледаат во сите твои, не дозволувам да се растегне, да се троши, не давам, не да, но тато и јас сме твои. Пак очите ми плачат и гледам кога ќе се отвори капијата, те чекам да дојдеш на кафе и колачиња. Те бараат Надја и Илија, таа уште ти пишува поздрав и ти носи подароци. Ни недостасува сето тоа заедно, те сакаме и чуваме во нашите срца.