Жељко Ковачевић 1969–2020

Η ζωή ξοδεύεται, καλύτερες μέρες περνούν και η ψυχή είναι ακόμα μέσα μου, εκεί, πονά, γιατί... Δεν συγχωρώ τα περιστέρια στην ταράτσα, υπάρχουν και τα κοράκια όπως πριν από εκείνο το θάνατο, ούτε τα κεράσια που ωριμάζουν στην αυλή, ούτε ο ήλιος που με λάμπει σαν να μην έχει πεθάνει κανείς, ούτε οι άνθρωποι που περνούν από το δρόμο μου αδιάφοροι και καθημερινοί, και κανείς δεν είναι εκεί, και δεν έχω κανέναν να περιμένω, και περιμένω όλα τα βήματά μου... Ο θάνατος είναι... δυσπιστία, θλίψη, θυμός, ανημπόρια... Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ τα νεκροταφεία και το να πηγαίνω εκεί, η γαλήνη που με κυριεύει και η επιθυμία να μείνω...