Nadica Cvetković 1947–2013

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που μας άφησες, μας άφησες με κλάματα. Ένας χρόνος από εκείνη τη μοιραία, τραγική μέρα, η καταραμένη Δευτέρα. Μετά από όλο αυτό το διάστημα, ο πόνος δεν έχει υποχωρήσει, ούτε το κενό έχει εξαφανιστεί. Δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που νιώθω... αισθήματα θλίψης, πόνου, πίκρας, θυμού μπλέκονται μέσα μου... Φαντάζομαι ότι όλο αυτό ήταν μόνο μια ιστορία με τραγικό τέλος, και θα εξαφανιστεί όταν κλείσω το εξώφυλλο του βιβλίου... αλλά δεν εξαφανίζεται... η πραγματικότητα είναι σκληρή! Θυμάμαι όλες τις στιγμές που πέρασα μαζί σου, θεία, θυμάμαι τις προσφορές σου, τις συζητήσεις, τα χαμόγελα, τα δάκρυα, τον πόνο, την ευτυχία, τη λύπη, τα πάντα! Μετά το θάνατό σου, έπαψα να πιστεύω στη δικαιοσύνη και την καλοσύνη και άρχισα να καταλαβαίνω τη ζωή, τη σκληρότητά της και τη σκοτεινή πλευρά, που θα μας ακολουθεί πάντα στη ζωή. Θέλουμε να σε δούμε έστω για μια στιγμή, να ακούσουμε τη φωνή σου, να χαμογελάσουμε όπως πριν, να είναι όλα όπως πριν, αλλά...πάντα ένα καταραμένο "αλλά"... Ακόμα βλέπω το πρόσωπό σου καθαρά, ακούω τη φωνή σου, σαν να είσαι εκεί, δίπλα μας, αλλά νιώθω ότι το πρόσωπό σου αρχίζει να ξεθωριάζει, ότι αρχίζω να ξεχνάω τη φωνή σου, αν και είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου. Θα είσαι δίπλα μου για πάντα, ακόμα και στα όνειρά μου. Σ'αγαπώ καλή μου και η καλύτερη θεία μου στον κόσμο!