Nadica Cvetković 1947–2013

Веќе помина една година откако не остави, не остави во солзи. Една година од тој кобен, трагичен ден, проклет понеделник. После сето ова време, болката не стивна, ниту празнината исчезна. Не можам да опишам што чувствувам... во мене се испреплетуваат чувства на тага, болка, горчина, гнев... Замислувам дека сето ова беше само една приказна со трагичен крај, а тоа ќе исчезне кога ќе ја затворам корицата на книгата... но не исчезнува... реалноста е сурова! Се сеќавам на сите моменти поминати со тебе, тетка, се сеќавам на твоите понуди, разговори, насмевки, солзи, болка, среќа, тага, сè! По твојата смрт, престанав да верувам во правда и добрина и почнав да го разбирам животот, неговата суровост и темната страна, која секогаш ќе не следи во животот. Сакаме да те видиме барем за миг, да ти го слушнеме гласот, да се насмееме како порано, се да биде како порано, но...секогаш проклето „но“... Сè уште јасно го гледам твоето лице, го слушам твојот глас, како да си таму, до нас, но чувствувам дека твоето лице почнува да бледнее, дека почнувам да го заборавам твојот глас, иако ми е длабоко врежан во сеќавањето. Ќе бидеш покрај мене засекогаш, дури и во моите соништа. Те сакам драга и моја најдобра тетка на светот!