Maja Borkan-Tešanović 1973–2015

Dzień za dniem mija kolejny rok bez Ciebie. Łza wciąż spływa po moim policzku, bez kontroli, gdy przychodzą do mnie wspomnienia... Tylko gula w gardle, której nie da się tak łatwo przełknąć. Wtedy przypominam sobie tylko twój dźwięczny śmiech i ogarnia mnie rodzaj wdzięku i wydaje się, jakbyś tam był i nigdy nie wyszedł.