Aleksandar Pustai 1963–2024

Крај на декември. Од тој јуни, Земјата патувала круг и пол околу Сонцето. И јас со неа. Таа е жива. Дали е тоа вистинскиот збор за кога јадете, спиете, работите, ја вакумирате куќата, гледате нешто на телевизија? Не сум сигурен. Можеби е поточно да се каже, постојам. Се навикнувам на свет каде што не постоиш. И да, веќе не плачам, само не толку често. Тагата остана - тивка, незабележлива однадвор, невидлива, само моја. Понекогаш, сепак, сè се враќа, како некој огромен бран, да ме скрши, да се стопи во илјадници мали капки, да ме претвори во пена, во ништо. Потоа го премотувам тоа парче живот во кое си постоел, се што било, се што не било и се што можело да биде...но не било. Или тоа е... ми недостигаш...