Nikola Živanov 1934–2018

ТАТО, седум години го газиш рајскиот живот, се надевам дека е убаво како што сонувавме јас и ти. И двајцата сакавме да зборуваме за тој небесен свет, ѕвезди и феномени. Ми недостигаат приказни, зборување за историја. Ми недостигаш да ми го правиш тоа твое ретко кафе, би бил среќен само да седеме заедно. Заради тебе користев и грамофон, ти пуштив плоча со одредена песна, свириш на хармоника, тон и јас пак ја пуштам истата песна., додека не ја фатиш и се сетиш на целата работа. Ми недостига тоа наше време, не беше доволно, многу работевме, бркавме и не поминувавме доволно време заедно. Сè што недостасува, недостасува. Ти остави нешто напишано, сега се борам со мојот роден за нешто твое, а и јас сум ти татко. Некој чекаше да заминеш, а јас сакам да бидеш тука засекогаш. Би сакал да ја пробате мојата рибна супа, која секогаш ја обожававте. Ти недостига. Најди најмногу, душо ти. Илија те спомнува, се сеќава дека имаш бела коса. Ќе уживаше да бидеш со нив, но сега чувај се за нас тато. Охрабрете не и бидете храбри, чувајте нè од небото. Твојата Лидија те сака бескрајно.