Жељко Ковачевић 1969–2020

Животот се троши, се трошат подобри денови, а душата е сеуште во мене, таму, во болка, затоа што... Не им простувам на гулабите на покривот, тука се и врани како пред таа смрт, ниту црешите што созреваат во дворот, ниту сонцето што ме грее како никој да не умрел, ниту луѓето што минуваат покрај мојата улица рамнодушни и секојдневни, и нема кој да чекам, а јас ги чекам сите чекори... Смртта е... неверување, тага, гнев, беспомошност... Никогаш не мислев дека толку многу ќе ги сакам гробиштата и одењето таму, и мирот што ме обзема и желбата да останам...