Aleksandar Pustai 1963–2024

Τέλη Δεκεμβρίου. Από εκείνο τον Ιούνιο, η Γη έχει κάνει ενάμιση κύκλο γύρω από τον Ήλιο. Κι εγώ μαζί της. Είναι ζωντανή. Είναι αυτή η σωστή λέξη για όταν τρώτε, κοιμάστε, εργάζεστε, καθαρίζετε το σπίτι με ηλεκτρική σκούπα, παρακολουθείτε κάτι στην τηλεόραση; Δεν είμαι σίγουρος. Ίσως είναι πιο σωστό να πούμε, υπάρχω. Έχω συνηθίσει σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχεις. Και ναι, δεν κλαίω πια, απλά όχι τόσο συχνά. Η θλίψη παρέμενε - σιωπηλή, ανεπαίσθητη απ' έξω, αόρατη, μόνο δική μου. Μερικές φορές, όμως, όλα επιστρέφουν, σαν κάποιο τεράστιο κύμα, για να με σπάσει, να λιώσει σε χιλιάδες μικρές σταγόνες, να με κάνει αφρό, σε τίποτα. Μετά επανατυλίγω εκείνο το κομμάτι της ζωής στο οποίο ήσουν, ό,τι ήταν, ό,τι δεν ήταν, και ό,τι θα μπορούσε να ήταν...αλλά δεν ήταν. Ή είναι... μου λείπεις...