Nikola Živanov 1934–2018

ΜΠΑΜΠΑΣ, μπαμπά μου, περιμένω να έρθει ο Μάης. Κι ο Μάης πάλι λυπημένος, η πασχαλιά σου άνθισε, η καρυδιά σου φυλλωμένη. Θλιβερό Μάη, το ακορντεόν έπαιξε στα γενέθλιά σου. Τα μάτια, ο καθρέφτης της ψυχής, πάλι κλαίνε. Δεν με πονάει ο χωρισμός, πονάει εκείνη η αγκαλιά που ήταν η τελευταία του Μάη. Ο Ilija μου λέει μην κλαις μαμά, ο παππούς θα γυρίσει με ένα αυτοκίνητο από τον παράδεισο, μην ανησυχείς, η Nadja υποφέρει ήσυχα, σου γράφει συγχαρητήρια, φέρνει δώρα από την εκδρομή. Θλιβερό Μάη, μου λείπεις απεριόριστα, σου λείπω! Όλες οι λέξεις που προσπαθώ να θυμάμαι για πάντα πονάνε. Με πληγώνουν οι αναμνήσεις, που με χαϊδεύουν στην πλάτη και με κάνουν να κοιτάζω συνέχεια πίσω. Δεν είναι ο χωρισμός που πονάει, είναι το ΤΕΛΟΣ που πονάει. Η κόρη σου η Λυδία με την οικογένειά της.