Радмила Миладиновић 1951–2017

Αγαπητή μου μάνα, αν ζούσες, σήμερα θα γιορτάζαμε μια υπέροχη μέρα, τα γενέθλιά σου, αλλά αφού έφυγες, έχω μόνο αναμνήσεις και μεγάλη θλίψη... Σήμερα, που έπρεπε να είναι μια όμορφη μέρα, είμαι λυπημένος, η πιο θλιμμένη. έφυγες ΜΑΝΑ ΜΟΥ... Μεγάλη θλίψη, απερίγραπτος πόνος στην ψυχή. ένα μεγάλο κενό στην καρδιά... Αγαπητή μου μητέρα, παρόλο που έφυγες, σε ευχαριστώ καθημερινά που με τη βοήθειά σου και την ανιδιοτελή αγάπη σου έγινα έτσι όπως είμαι. Πάντα με έμαθες να παλεύω, να είμαι δυνατός, να προχωρώ, να περπατάω σε αυτή τη όχι και τόσο ρόδινη ζωή, με έμαθες πώς να ζω και να αγαπώ. Ήσουν τα πάντα μου, το στήριγμά μου, το μεγαλύτερο στήριγμα και ο μόνος αληθινός μου φίλος σε περιόδους δυσκολίας. Σε φιλώ και σε αγαπώ μάνα μου. Θα μείνεις για πάντα στην καρδιά μου και στις σκέψεις μου μητέρα μου...