Nikola Živanov 1934–2018

TATO, już od siedmiu lat kroczysz po niebie, mam nadzieję, że będzie tak piękne, jak ty i ja marzyliśmy. Oboje uwielbialiśmy rozmawiać o tym niebiańskim świecie, gwiazdach i zjawiskach. Brakuje mi historii, rozmów o historii. Tęsknię za tym, że robisz mi tę twoją rzadką kawę. Byłbym szczęśliwy, gdybyśmy po prostu posiedzieli razem. Dzięki Tobie też skorzystałem z gramofonu, puściłem Ci płytę z określoną piosenką, Ty grasz na akordeonie, ton i ja gram jeszcze raz tę samą piosenkę, dopóki tego nie złapiesz i nie zapamiętasz całości. Tęsknię za tym naszym czasem, było go mało. Dużo pracowaliśmy, goniliśmy i za mało czasu spędzaliśmy razem. Wszystko, czego brakuje, tego brakuje. Zostawiłeś coś napisanego, teraz walczę z moim urodzonym o coś twojego i też jestem twoim tatą. Ktoś czekał, aż wyjdziesz, a ja chcę, żebyś tu został na zawsze. Chciałbym, żebyś spróbował mojej zupy rybnej, którą zawsze uwielbiałeś. Brakuje Ci. Znajdź najwięcej, kochanie. Ilija wspomina o Tobie, pamięta, że ​​masz siwe włosy. Cieszyłbyś się z nimi, ale teraz zaopiekuj się nami, tato. Wspieraj nas i bądź odważny, czuwaj nad nami z nieba. Twoja Lydia kocha Cię bezgranicznie.