Жељко Ковачевић 1969–2020

Życie się skończyło, lepsze dni minęły, a dusza wciąż we mnie jest, tam, w bólu, bo... Nie wybaczam gołębi na dachu, są też wrony jak przed tą śmiercią, ani wiśnie dojrzewające na podwórzu, ani słońce, które świeci na mnie, jakby nikt nie umarł, ani ludzie, którzy przechodzą moją ulicą obojętni i codziennie, a tam nikogo nie ma, i nie mam na kogo czekać, i czekam, wszystkie moje kroki stają się... Śmierć to... niedowierzanie, smutek, złość, bezradność... Nigdy nie myślałam, że tak bardzo pokocham cmentarze i odwiedzanie ich, spokój, który mnie ogarnia i chęć pozostania...