Nikola Živanov 1934–2018

Tato, znowu zakwitł Twój orzech włoski, na Twoim podwórku znów zakwitł fioletowy bz, ale nie ma kto otworzyć bramy, wynieść ławki. Teraz otworzyły się nowe rany, kiedy zostawiłeś coś napisanego, co zapoczątkowało nowy ból. Teraz moje serce rozpadło się na kawałki, a ciebie nie ma, żeby je choć częściowo zebrać. Proszę, zbierz moje serce, aby wszystko mi wyjaśniło i opowiedziało. Nie boli, że Cię nie ma, bolą łzy, bolą niejasne sytuacje, tęsknię za rozmowami, tęsknię za miłymi opowieściami o naszej Borczy. Znów w Twoje imieniny akordeon zagrał w Borczy, ale nie z Twoich rąk. Tak brzmi piosenka.Oczy są zwierciadłem duszy, bo w oczach kryje się dusza...A moje oczy patrzą na wszystkie Twoje, nie pozwalam się rozciągać, marnować, nie daję, nie tak, ale tata i ja jesteśmy Twoi. Znowu moje oczy płaczą i patrzę, kiedy brama się otworzy, czekam, aż przyjdziesz na kawę i ciasteczka. Nadja i Ilija Cię szukają, ona nadal pisze Ci pozdrowienia i przynosi prezenty. Tęsknimy za tym wszystkim razem, kochamy Cię i mamy Cię w naszych sercach.