Maja Borkan-Tešanović 1973–2015

Lata prześlizgują się jak piasek między palcami, ale wspomnienia o Tobie wciąż bolą. Łzy, ci zdrajcy, nie pozwalają mi się ukryć, gdy myślę o Tobie, i wtedy twój śmiech zaczyna dzwonić w mojej głowie i jakby na przekór sobie zaczynam się śmiać, a potem jest jeszcze gorzej... Radość z posiadania ciebie w moim życiu jest mieszana i smutek, że już Cię nie widzę.