Nikola Živanov 1934–2018

ΜΠΑΜΠΑ, πατάς την παραδεισένια ζωή εδώ και επτά χρόνια, ελπίζω να είναι τόσο όμορφη όσο εσύ κι εγώ ονειρευόμασταν. Και οι δύο μας άρεσε να μιλάμε για αυτόν τον παραδεισένιο κόσμο, τα αστέρια και τα φαινόμενα. Μου λείπουν οι ιστορίες, η συζήτηση για την ιστορία. Μου λείπεις να μου φτιάχνεις αυτόν τον σπάνιο καφέ σου, θα χαιρόμουν να καθόμασταν μαζί. Εξαιτίας σου χρησιμοποίησα και το γραμμόφωνο, σου έπαιξα δίσκο με ένα συγκεκριμένο τραγούδι, παίζεις ακορντεόν, τόνος και ξαναπαίζω το ίδιο τραγούδι., μέχρι να το πιάσεις και να το θυμηθείς ολόκληρο. Μου λείπει εκείνος ο χρόνος μας, δεν ήταν αρκετός, Δουλέψαμε πολύ, κυνηγούσαμε και δεν περάσαμε αρκετό χρόνο μαζί. Ό,τι λείπει, λείπει. Άφησες κάτι γραμμένο, τώρα παλεύω με τον γεννημένο μου για κάτι δικό σου, και είμαι και ο μπαμπάς σου. Κάποιος περίμενε να φύγεις και θέλω να είσαι εδώ για πάντα. Θα ήθελα να δοκιμάσεις τη ψαρόσουπα μου, που πάντα λάτρευες. Λείπεις. Βρες τα περισσότερα, γλυκιά σου. Ο Ilija σε αναφέρει, θυμάται ότι έχεις άσπρα μαλλιά. Θα απολάμβανες να είσαι μαζί τους, αλλά τώρα φρόντισε μας μπαμπά. Ενθαρρύνετε μας και γίνετε γενναίοι, προσέχετε μας από τον ουρανό. Η Λυδία σου σε αγαπάει ατελείωτα.