Nikola Živanov 1934–2018

Μπαμπά μου, άλλη μια φορά φύλλωσε η καρυδιά σου, άλλη μια φορά άνθισε η μωβ πασχαλιά στην αυλή σου, αλλά δεν υπάρχει κανείς να ανοίξει την πύλη, βγάλε το παγκάκι. Τώρα άνοιξαν μερικές νέες πληγές, αφού άφησες κάτι γραμμένο που ξεκίνησε νέους πόνους. Τώρα η καρδιά μου έχει γίνει κομμάτια και δεν είσαι εκεί για να τα μαζέψεις τουλάχιστον εν μέρει. Σε παρακαλώ βάλε την καρδιά μου μαζί για να εξηγήσεις και να μου πεις τα πάντα. Δεν βλάπτει που έφυγες, τα δάκρυα πονάνε, οι ασαφείς καταστάσεις πονάνε, μου λείπουν οι συζητήσεις, μου λείπουν ωραίες ιστορίες για την Μπόρτσα μας. Και πάλι, την ονομαστική σου εορτή, το ακορντεόν έπαιζε στην Μπόρτσα, αλλά όχι από τα χέρια σου. Έτσι πάει το τραγούδι,.τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής, γιατί η ψυχή είναι κρυμμένη στα μάτια»...Και τα μάτια μου κοιτούν όλα τα δικά σου, δεν το αφήνω να τεντωθεί, να σπαταλήσει, δεν δίνω, όχι ναι, αλλά ο μπαμπάς και εγώ είμαστε δικοί σου. Πάλι κλαίνε τα μάτια μου και βλέπουν πότε θα ανοίξει η πύλη, σε περιμένω να έρθεις για καφέ και μπισκότα. Η Nadja και ο Ilija σε ψάχνουν, ακόμα σου γράφει χαιρετίσματα και σου φέρνει δώρα. Μας λείπουν όλα αυτά μαζί, σας αγαπάμε και σας κρατάμε στις καρδιές μας.