Nikola Živanov 1934–2018

Άλλη μια φορά άνθισε και πέρασε η πασχαλιά, άλλη μια φορά φύλλωσε και διακλάδωσε η καρυδιά σου μπροστά στο σπίτι, μα δεν υπάρχει παγκάκι που κάθισες, έφυγες. Ήθελα απλώς να μιλήσω λίγο περισσότερο, μου λείπουν οι λεπτομέρειες ορισμένων καταστάσεων, μου λείπεις εσύ. Όλα τα άλλα είναι εκεί. Η Νάντια σου γράφει γράμματα, της αρέσουν οι ιστορίες σου. Ο Ηλίας λέει ότι είσαι στον παράδεισο και ρωτάει πότε θα επιστρέψεις. Με παρηγορεί να μην κλαίω, λέει: Ο παππούς θα γυρίσει με αυτοκίνητο, μην κλαις. Και κοιτάζω τον ουρανό, κοιτάζω τα αστέρια και περιμένω ένα σημάδι. Σου άρεσε να κοιτάς τα αστέρια. Στείλε μου ένα σημάδι, αναβοσβήνει, για να ξέρω ότι είσαι εκεί. Απλά να ξέρουμε ότι μας προσέχεις, μας προσέχεις. Πρόσεχε μας, πρόσεχε μας από απληστία, κακία, πληγές, πρόσεχε μας. Δεν περνάει μέρα που να μη σκέφτομαι πώς είσαι τώρα, κρυώνεις, πεινάς, χορτάσαι; Ήθελες γαλήνη, ηρεμία, καλοπέραση, να δεις τα παλιά σου, περιμένεις τι θα σου πουν. Έτσι έφυγες ήσυχα αναζητώντας μερικές πιο όμορφες στιγμές και απαντήσεις. Σε αγαπώ άνευ όρων και υποφέρω πολύ, δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει η θλίψη. Και θα φυτέψω ξανά λουλούδια και θα απολαύσω να τα αναθρέψω, καταπιέζοντας τη θλίψη.