Radivoje Jovanović 1951–2013

Δεν σε ξέχασα!!!! Και πώς θα μπορούσα;;; Απλώς επέλεξα να μην μιλήσω για σένα, δεν σε αναφέρω, σε κρατάω ως τον μεγαλύτερο θησαυρό κρυμμένο στην καρδιά μου και δεν υπάρχει λήθη, μόνο εγώ ξέρω τον δρόμο προς τα εκεί και πηγαίνω εκεί όποτε σε θέλω.!!!! Λένε ότι θα περάσει...λένε ότι πονάει λιγότερο,,,,λένε,,,, αλλά δεν φεύγει πολύ περισσότερο και κάθε μέρα πονάει περισσότερο... οι μέρες περνούν, η ζωή περνά αλλά ο πόνος δεν φεύγει, γίνεται πιο δυνατός, και δεν υπάρχει θεραπεία...Στην καρδιά μου είναι το ίδιο, είσαι ακόμα εκεί, ούτε μου λείπεις, ο πόνος δεν παίρνει περισσότερο χρόνο, ο χρόνος μπορεί να πάρει αυτό που ονειρεύεται η καρδιά,,,Και άλλος ένας χρόνος περνά χωρίς εσένα και ακούω το άνοιγμα της πύλης και το ουρλιαχτό του Astra που το αφήνεις στο γκαράζ, που είναι πάντα άδειο... έφυγες, δεν υπάρχει Astra, όλα άδεια,,, εκτός από τον πόνο, είναι πάντα εκεί,,, σε αλλάζει,,